Per Hansen: De bloemist met een chronische contactallergie

De bloemist met een chronische contactallergie

Soms wordt een passie voor iets zo groot dat niets u ervan kan weerhouden. Zelfs niet wanneer u op een dag een allergie voor die passie ontwikkelt. Dat was het geval voor de markante plantenliefhebber Per Hansen, toen bij hem zes jaar na het begin van zijn bloemenavontuur een chronische contactallergie werd vastgesteld.

Per Hansen is opgeleid tot kassenier en later bloemdecorateur. Samen met zijn vrouw Lone runde hij meerdere bloemenwinkels. Zijn eerste zaak kocht hij al voordat hij zijn opleiding had afgerond. De zaak kreeg de naam Fleurie. De eerste zes jaar verliepen zorgeloos, maar op een dag begon Per allergische klachten te ontwikkelen.

“Mijn handen deden zo veel pijn en ineens begon de huid van mijn vingers los te laten. Daarom gingen we naar de dokter, en de afdeling dermatologie in Odense kon mij vertellen dat ik een chronische contactallergie had. Er was niets aan te doen en geen hulp te krijgen, dus moesten we de winkel verkopen”.

Per vertelt hoe moeilijk het was om dat te accepteren wanneer u bloemist bent in heart. Zijn interesse in bloemen begon al in zijn kindertijd, toen hij genoot van de dagen in de tuin met zijn ouders. Niet om te voetballen, maar om planten te verpotten en te snoeien. In de negende klas liep Per stage in een bloemenwinkel, die hem daarna een leerplek aanbood, maar die moest hij noodgedwongen afslaan.

“Mijn oudere zus werd opgeleid in een herenmodezaak, maar toen haar opleiding klaar was, kon ze geen baan vinden. Ze huilde drie maanden lang. Daarom vonden mijn ouders niet dat ik in een winkel moest leren. Volgens hen was dat gewoon een opleiding tot werkloosheid. Op een dag raakte ik in gesprek met onze buurman, die boekhouder was bij een tuinderij - een rozenkwekerij in Fredericia - en zo kreeg ik daar een leerplaats”.

Nadat Per allergieën ontwikkelde, was het makkelijkste geweest om van loopbaan te veranderen, maar voor Per was het niet alleen zijn werk dat hem was afgenomen. Het was zijn leven. Daarom begon hij na te denken over andere manieren waarop hij toch een voet in het vak kon houden.

“Ik haalde een groot rijbewijs zodat ik met een grotere wagen kon rondrijden en bloemen aan winkels kon verkopen. Zo bleef ik toch in het vak. Later werd ik freelancer en hielp ik bloemenwinkels met het optimaliseren van het interieur in hun winkels. Alleen was het toch niet helemaal hetzelfde. Het maakte me niet op dezelfde manier gelukkig als degene zijn die de boeketten Stropdassen”.

Gelukkig had Per zijn vrouw Lone aan zijn zijde. Een wilskrachtige vrouw die ook niet van plan was haar bloemdroom op te geven.

“Op een dag waren we in een bloemenwinkel in Zuid-Jutland. Wanneer we thuiskomen, vertelt mijn vrouw ons dat de winkel te sale staat en zij is vastbesloten dat we hem kopen. Om meerdere redenen hadden we dat waarschijnlijk nooit moeten doen, maar de waarheid is dat het ons bloemenavontuur weer op gang bracht. Intussen had mijn vrouw deze nitrilhandschoenen gevonden die ik draag - en daarmee kon ik weer met bloemen werken. Het kostte wat gewenning, maar vandaag kan ik zelfs beter werken met bloemschikken en decoraties dan ik vroeger zonder handschoenen kon”.

Wij zullen ons nooit voor bloemen verkopen

Tijdens ons gesprek dringt het tot Per door dat zijn leven om de zes jaar een nieuwe wending heeft genomen. Na zes jaar rondde hij zijn opleiding af, en ook zijn laatste twee bloemenwinkels had hij elk zes jaar. Zijn huidige zaak, By Hansen, heeft hij nu tweeënhalf jaar, maar deze keer hoopt Per dat het meer dan zes jaar wordt. Het zou graag het eindstation willen zijn.

"Ik hoop dat dit onze laatste halte is, maar dat hangt natuurlijk af van de ontwikkeling. Er is op dit moment een kleine crisis in de markt, maar daar merken wij niets van. Als je een speciaalzaak bent en je je heart volgt, dan moet je niet in paniek raken en je spullen goedkoop verkopen. Wij doen dat in elk geval niet. Als de branche ons niet langer toestaat zaken te doen zoals wij dat willen, dan maakt het me niet meer uit".

Als je Per Hansen ontmoet, twijfel je er niet aan dat hij trots is op zijn vak. De manier waarop hij over bloemen praat, over het werken met bloemen. Je voelt die trots al van Lange ver. Per is trots op zijn professionaliteit en verwacht ook van anderen een hoog niveau van vakmanschap. "Klanten moeten erop kunnen rekenen dat dingen goed worden gedaan", zegt Per terwijl hij aan een van de bestellingen van vandaag werkt.

"Je wordt een goede bloemist door de opleiding te volgen, de theorie te leren en te begrijpen wat je doet. Een groot deel van het werk is het begrijpen van de verschillende verhoudingen in relatie tot de gulden snede. We zien vaak dat klanten binnenkomen met een vaas van 30 cm hoog en dan ook een boeket van 30 cm hoog willen, maar dat werkt niet. Het boeket moet óf kleiner zijn óf juist hoger. Hetzelfde geldt voor vormen en kleuren. Je moet begrijpen hoe de verschillende verhoudingen met elkaar samenwerken.”
We praten nog even over mode, trends en trends in bloemen en planten.

Iets waar Per sterke gevoelens over heeft. "Mensen zijn zich daar vandaag de dag meer van bewust. Er zijn maar weinig mensen die geen mening hebben over hun huis en hoe ze wonen, en velen hebben ook een mening over bloemen en planten. Trends komen en gaan. We hebben net een periode gehad waarin droogbloemen helemaal groot waren, en de komende jaren zullen we waarschijnlijk meer Zijden bloemen zien. Daar kan ik ook mee leven, maar dan zijn er nog trends zoals we die zien bij deze gekleurde bloemen. Daar zal ik nooit in meegaan. Mijn bloemisten-heart is te trots om verse bloemen met spuitverf te behandelen. Het is onnatuurlijk. Als je iets verft dat al dood is, prima, maar als je iets verft dat nog leeft, bloeit en er mooi bij staat, dan hoort dat nergens thuis, wat mij betreft.”

De natuurlijke habitat

Als bloemist en decorateur is het niet verrassend dat Per Hansen inspiratie vindt in de natuur. Het zijn niet de kleurrijke bloemenvelden die hem het meest fascineren; het is het groene, bemoste en volledig natuurlijke boslandschap.

"Als je me Donsvesten hier in de winkel niet vindt, dan vind je me in het bos. Ik kijk graag uit over het water, maar ik vind het nog leuker om een bos in te gaan en gewoon omhoog te kijken. De manier waarop de zon tussen de bomen doorvalt, is zo levensbevestigend. Toen onze kinderen kleiner waren, had ik altijd een schaar bij me in het bos. Zij renden rond en knipten dingen voor me af, en onderweg bond ik alles samen. Het was waanzinnig leuk om zo’n enorm boeket te binden met alles wat je gewoon vindt. Het is zoiets moois".

Het is ook de wilde natuur die hem aantrekt wanneer we vragen wat zijn droombestemming is:

“Ik heb het nog nooit geprobeerd, maar ik zou graag het centrale deel van het regenwoud willen ervaren. Daar leeft alles wat subtropisch is. Van veel van de planten en bloemen om ons heen zijn we ons totaal niet bewust waar ze vandaan komen, wat ze werkelijk zijn en wat ze kunnen doen. De orchidee is daar een goed voorbeeld van. Het is iets wat wij hebben bedacht door haar in een pot te zetten. Normaal groeit ze gewoon in de oksels van takken in het regenwoud, hangt ze hoog in de boomtoppen, waar ze zich met haar luchtwortels vasthecht.”